Fransa, Yunanistan, İspanya, İtalya ve daha birçok ülkede genci yaşlısı, kadını erkeği ile işçi sınıfımızın insanları meydanları dolduruyor. Fransa’da geçtiğimiz Eylül ayında biriken öfke taştı ve özellikle gençlerin katılımıyla yaygınlaşan protesto gösterileri ve eylemler, Ekimde çeşitli sektörlerden işçilerin de katılmasıyla meydanlara sığmayan kitlesel eylemliliklere dönüştü. Eylemler, sadece Fransa ile de sınırlı kalmadı, İspanya’da konut krizine karşı meydanları dolduranlarla, Sırbistan’da 14 yıllık tiranlığı alaşağı edenlerle, İtalya’da savaşa değil eğitime bütçe diyen öğrencilerle büyüdü, yayıldı, yayılıyor. Dünyanın her yerinde birçok farklı dilde “artık yeter” sesleri meydanlarda yankılanıyor. Çünkü kapitalizm milyarlarca insana daha fazla savaş, açlık ve yoksulluktan başka bir gelecek sunmuyor ve bu durum giderek daha görünür bir hale geliyor. Gerçek ve toplumsal çözümler üretebilmemiz için, bizi esaret altında tutan zincirlerimizi kırıp, kapitalizmi yerle bir etmeliyiz. Peki, ne yapmalı, nasıl yapmalıyız?
109 yıl önce bu düzenin böyle gelmediğini ve böyle gitmeyeceğini hatırlatan, savaşsız, sömürüsüz, sınıfsız bir dünyanın mümkün olabildiğini gösteren Ekim Devrimi gerçekleşti. Tarih boyunca kibirli egemenler “ayak takımı” olarak gördüler emekçileri. Rus emekçiler ise, tıpkı günümüzdeki gibi geçim sıkıntısı, zorlaşan hayat koşulları ve dünya savaşı koşullarında gerçekleştirdiler tarihin akışını değiştiren Ekim Devrimini. İşçiler, emekçiler ve yoksul köylüler, Lenin önderliğindeki Bolşevik Parti öncülüğünde örgütlenerek mücadele ettiler ve Çarlık düzeninin ardından burjuva iktidara da son verdiler. Günümüzde de emekçiler kitlesel olarak isyan ediyor, yeri geldiğinde iktidarları deviriyor ama sorunların asıl kaynağını bir türlü yok edemiyor. Çünkü ne yazık ki Ekim Devriminde olduğu gibi kitlelerin öfkesini yönlendirebilecek, onlara yol gösterebilecek Bolşevik Parti gibi güçlü bir parti, işçi sınıfının uluslararası örgütlenmesini ifade eden birlikler bulunmuyor. Bolşevikler, sorunları, krizleri kapitalizmin doğurduğunu, bunun umarının işçi sınıfının devrimi ile geleceğini gösteriyordu. Ekim Devriminin ardından dünya savaşı sona erdi ve devrim sonrasında dünyanın dört bir yanındaki emekçiler için başka bir dünya umudu yükselmeye başladı. Sınırsız, sınıfsız, sömürüsüz bir dünya düşü gün geçtikçe daha da yakın hissediliyordu. Kitlelerin umudu ve yeni bir dünyaya olan inancı yükselirken emperyalist güçlerin korkuları da giderek büyüyordu.
Günümüzde de egemen sınıf olan burjuvazi dünyadaki bu hareketlilikten korkuyor ve elindeki baskı araçlarına daha fazla sarılıyor. Emekçi kitleler yeniden savaşlara, açlığa, haksızlığa karşı meydanlarda sesini yükseltiyor. Yaklaşık 2 aydır devam eden eylemlerin arkası kesilecek gibi görünmüyor çünkü kapitalizm miadını doldurmuş bir sistem, tarihsel kriz içinde debeleniyor. Bugün önemli olan dünden ders çıkarabilmek, öğrenebilmektir. İşçi sınıfını örgütlü mücadeleye çekebilmektir. Kapitalist barbarlığa karşı sosyalizm mücadelesini vermek insanlığın tek kurtuluş yoludur. Yolumuzu aydınlatacak ışıklar daha öncesinde yakıldı, o ışığı devralıp yolumuza devam etmemiz gerekir. Ekim Devrimi bir anıdan ibaret değildir, günümüze uzanan insanlığın kurtuluş çağrısıdır. Bugünün karanlığına karşı, yarının aydınlığıdır. Ekim Devrimi hafızamızda dururken, Marksizm heyulası Avrupa semalarında gezinirken bugün yapılması gereken nettir. Örgütlenerek, öğrenerek sosyalizm mücadelesini büyütmek!
link: Gebze’den bir işçi-öğrenci, 1917 Ekiminden 2026 Ekimine “Avrupa’da Bir Heyula Dolaşıyor!”, 9 Kasım 2026, http://www.marksist.com/node/8870



