Yanıyordu

Yanıyordu 

Gözler, saçlar, eller

Tutuşmuştu alacakaranlığın seherinde

Bütün bedeniyle bir proleter

Ateş

Ne dokuzunu

Ne on üçünü

Ne de on yedisini biliyordu

Kadın yaşlı çocuk demeden

Yakıyordu ağır ağır

Şimdi seyrededuruyorum

Kömür tanesi

Kafa, kol, ayak kemiklerini

Gözlerin nerde?

Bulamıyorum

Hayat denilen şeye bir kez olsun 

İnsanca bakamadan 

Eridin mi?

Yanmak için 

Yok olmak için 

Ateş de gerekmez ya

Yeter Afganistan’da yaşamak

Yeter Madımak’ta olmak 

Yeter 1929’u yaşamak

Ve yeter bir proleter olmak



Ne birini 

Ne beşini ne de ellisini bilmez ki

Eritir eritir eritir 

Bitirir bütün bedeni açlık

Ve yetmez ekmek 

Yetmez su

Yeter zehir 

Yeter kurşun 

Ve yeter nükleer



Kader derseniz 

Yazgı derseniz

Yazdıysa Siyaha kötüyü, Beyaza iyiyi

Yazdıysa birine Kürdü, birine Türkü

Yazdıysa birine Müslüman diğerine Hıristiyan 

Ve düşman ettiyse insanları birbirine 

İnanmıyorum be kardeşim,

İnanmıyorum

Senin kader dediğine