Yolumuz Güneşe Gidiyor

Eyyy

İşçi kardeşlerim!

Yolumuz güneşe gidiyor.

Güneş kadar güzel,

       Güneş kadar sıcak,

Güneş kadar aydınlık bir gelecek için

                                Çıktık yola.

Yıllardır sürüyor yolculuğumuz

Yıllardır sürüyor kavgamız

Bu yolda düşenler de oldu

                               Düşürülenler de…



Hatırlıyor musun?

         Uzun sakallı ihtiyarı

                            Ve kavga yoldaşını…

Onlar gösterdiler bize

         Güneşe giden yolu.

Onlarla beraber çıktık yola

Ve hâlâ onlarla beraber yürüyoruz bu yolda



Sonra 20. yüzyıl

Ne büyük bir çağ

Karanlığı yırtan ışığımız daha da büyüdü

Çoğaldık, 

Milyonlarla yürümeye başladık

Lenin, Rosa ve Karl, 

Troçki ve Mustafa Suphi

Ve daha niceleri güneşe giden yolu 

                  Daha da aydınlattı.



Dört yıldızı

Güneşten koparıp karanlığa kurban ettiler.

20. yüzyıl ve aylardan Ocak 

Dört yıldız Ocakta düştü karanlığın içine

Hunharca katledilen Rosa’nın sözleri hâlâ kulaklarımda

“Vardım, Varım, Var olacağım!”



1921 

Kânunusani 28

Karadeniz’in karanlık sularında

Katlettiler Mustafa Suphi 

            Ve on dört yoldaşını 



Yoldaş Lenin

Büyük bir çınar gibi 

                           Düştü



Yıldızları yok etmekle 

Sanmasınlar 

Güneşe giden yolu kestiklerini

Hava ne kadar karanlıksa

                   Yıldızlar o kadar parlar

Marx’tan Lenin’e

             Rosa’dan Troçki’ye

Güneşe giden yolda hâlâ ışıklarını 

                  Gönderirler bizlere.

Bu ışık 

      Asla sönmeyecek olan 

Marksizmin ışığı 





                                               Bir metal işçisi

Mersin Üniversitesi’nde “Güneşe Giden Yolda Özgürleştiler” pankartı altında bir araya gelen 700’ü aşkın yurtsever, demokrat ve devrimci öğrenci, Dicle Üniversitesi öğrencisi Aydın Erdem’in polis kurşunu ile öldürülmesini protesto etti. 14 ve 15 Aralık tarihlerinde dersler boykot edildi. Fen-Edebiyat Fakültesi önünde toplanan öğrenciler, “Aydın’ın Hesabı Sorulacak!” , “Faşist Polis Hesap Verecek!” , “Aydın Erdem Ölümsüzdür!”, “Şehid Namirin” sloganlarını atarak ve Kürt halkının yıllardır yaşadığı katliamları ve acıları dile getiren dövizler taşıyarak rektörlük binası önünde oturma eylemi gerçekleştirdiler.

Rektörlük önünde yapılan açıklamada, “Aydınların, Mahsunların hedef seçilmesi tesadüf değildir. Onlar bu ülkede eşitlik ve özgürlük mücadelesi verdikleri, varlıklarını ve onurlarını korumaya çalıştıkları için faşist bir zihniyet tarafından katledildiler. Bu yaşananlar, ‘kadın da olsa çocuk da olsa gereği yapılacaktır’ diyen zihniyetin devamıdır. Ancak bu ülkenin tarihinde yaşanan antidemokratik uygulamalar, Kürt halkının insanlık ve var olma mücadelesini sonlandıramayacaktır” denildi. Saygı duruşunun ardından Kürtçe ve Türkçe sloganlar atılarak ve marşlar söylenerek eylem sonlandırıldı.

Doğum Değil Ölüm Sıraları

“Badem gözlüm beni unut,

Bu gemi bir kara tabut. 

Lumbarından girer ölüm

Bu dünya bir kara tabut.” 



Ne deniz, ne kara 

Ölüm her yerde,

Genç bedenler

Koşamaz oldu



21 Kasım Uğur’un ölüm yıldönümü

Uğurlar, Ceylanlar sıra numaralarıyla anılır oldu.

Doğum değil ama ölüm sıraları

1, 3, 18, 300, 301, 302…342, ….

Hepsinin bir katledilme sırası var. 



İlk “daye” demesinin değil

İlk sokakta koşmasının değil,

İlk isyan ateşini alıp serhildana koşmasının değil, 

Katil devlet tarafından katledilmelerinin sırası bu.



İlk kurşuna dizilmesinin,

Üstüne havan topu düşmesinin,

Gecenin gelen karanlığında kaybolmasının

Bir sırası var, 

Kürt çocuklarının ölüm sırası var.



Yaşatmadılar ve yaşatmayacaklar!

Ama

Biz bir olursak eğer

Avucumuzdan kayıp giden yaşamlar değil

Bir çocuğun sevinci kalacak

Gazete sayfalarından bakan, 

“Neden?” diye soran badem gözler değil

Bir avuç mutluluk kalacak. 







                           Marksist Tutum okuru bir kadın işçi

Bu toprakların en önemli sorunlarından birisi Kürt sorunudur ve bu soruna karşı takınılması gereken tavır sınıf mücadelesi açısından bir turnusol kâğıdı işlevi görmektedir. Bildiğimiz üzere son günlerin en fazla konuşulan ve tartışılan konularının başında “Kürt açılımı” geliyor. Hükümetin giriştiği bu açılım toslanılan duvarlar sonucunda şimdilik “milli birlik projesi” olarak adlandırıldı. Tabii ki bu “açılım”a düzen içinden ve çeşitli sol, sosyalist çevrelerden değişik tipte tepkiler geldi.

Statükocu kanadın politikaları, hâlihazırda ellerinde bulunanları da yitirmemek üzerine kurulu. Bunun için en güçlü olduklarını düşündükleri ülkenin batı bölgelerinde Kürt sorununun çözülmemesi için her tür melanete başvuruyorlar. Peki ya kimi sol ya da sosyalist çevreler neden karşı çıkıyor bu çözüm arayışlarına? Kimileri buna “ABD emperyalizminin planı” olduğu gerekçesiyle karşı çıkıyor, kimileri bunun yanında aslında “Kürt mücadelesinin toplumsal mücadeleye engel olduğunu” savunuyor, kimileri ise Kürt halkı adına ahkâm kesip “aslında şöyle yapmalılar, böyle yapmalılar” diye akıl veriyor. Savundukları siyaset bu önemli konuda onları böyle ele veriyor, gerçek düşünceleri böylece açığa çıkıyor diye düşünüyorum. Milliyetçilik bu, ne zaman ve nerede karşınıza çıkacağı belli mi olur?

Bugün Türk burjuvazisi alt-emperyalist bir ülke olarak bölgede daha fazla güç elde edebilmek ve planlarını yürütebilmek için bazı “açılımları” yapmak zorunluluğu hissediyor. Bu açılımlara hazırlıklı ve istekli olmayan statükocu kesimin yaşam kaynaklarından bazıları da kurumaya başlamıştır. Fakat unutulmaması gereken Kürt açılımının yapılmasının en önemli nedenlerinden biri de bu mücadelenin ulaştığı uluslararası boyuttur. Yani Kürt halkı yıllardır yaşadığı onca acıya, katliama, gözyaşına rağmen mücadelesini sürdürmüş ve bugüne taşımıştır. Ve bugün verili durum Türk burjuvazisine “açılımı” dayatmıştır.

Kapitalizmin temel eğilimlerini görmek istemeyenler Kürt açılımının neden yapıldığı hakkında da gerçeklikten oldukça uzak görüşler ortaya koymaktadır. Kürt halkının acılarını yok sayarak, mücadelelerini küçümseyerek onlara oturdukları yerden ahkâm kesenler tarih önünde nasıl hesap verecekler? Ulusal mücadeleyi toplumsal mücadele ile karıştırarak ortadaki meseleyi bulamaç haline getirenler, bu yanlış görüşleri durumu yeterince kavrayamayan genç işçilere aktarıp sapla samanı birbirine karıştırıyorlar. Bunu sadece ve sadece ABD emperyalizminin bir planı olarak görüp konuşmak Türk şovenizmi yapmakla eşdeğerdir. Bu gibi bulanık söylemlere sınıf mücadelesinin öncüleri ve tarihi gerekli cevabı vermiştir. Lenin, Ulusal Sorun adlı eserinde, UKKTH bağlamında şöyle söylemişti: “bir emperyalist güce karşı ulusal kurtuluş mücadelesinde, bazı durumlarda bir başka büyük gücün aynı ölçüde emperyalist amaçları için yararlanması hali de, sosyal-demokratların ulusların kendi kaderini tayin hakkını reddetmelerine neden olamaz.” Ama bugün bazıları bir ulusal sorun karşısında şoven bir yaklaşımı genç işçilere benimsetmeye çalışıyorlar.

Dostlar, Kürt mücadelesine dair biz sınıf bilinçli işçilerin temel görevi Kürt halkının ulusal taleplerine kulak vermek ve milliyetçi şoven yaklaşımlara karşı çıkmaktır. Burjuvazinin gelinen noktada vermek zorunda kaldığı kimi haklara “burjuvazinin lütfuna ihtiyacımız yok” tarzıyla yaklaşmak oldukça sakattır. Bizler bu hakların alınması ve açılan gediğin daha da genişletilmesi için mücadele yürütmeliyiz. Bugün halkların kardeşliği temelinde konuşmalar yapmak sınıf bilinçli işçilerin görevidir. Ve ancak bu temelde yürürsek bir süre sonra Kürtler de gerçek kurtuluşu yani sınıf mücadelesini anlamaya kavramaya çalışır. Yıllardır kendilerine Türk denilmesini kabullenemeyen Kürt halkı, Türkiye’nin batısından bazılarının şimdi de illâ sosyalist olmalısın dayatmasını herhalde kabullenmeyecektir. Aksini iddia etmek ham hayalden başka bir şey değildir. Gönüllülük temelinde bir birlik için var gücümüzle mücadelemizi sürdürmeli, gönüllülüğün esasının Kürtleri gerçekten anlamaya çalışmaktan geçtiğini bilmeliyiz.

Kahrolsun Milliyetçilik ve Şovenizm!

Yaşasın Halkların Kardeşliği!

İstanbul’da 6 Kasım vesilesiyle YÖK karşıtı eylemler Beyazıt Meydanında gerçekleştirildi. İlk protesto Eğitim-Sen İstanbul Üniversiteler Şubesi tarafından yapıldı. Eğitim-Sen’in ardından sırasıyla Devrimci Öğrenci Birliği, çeşitli siyasi çevrelerin oluşturduğu YÖK Karşıtı Öğrenciler, Üniversite Öğrencileri, okuldan uzaklaştırılmalarını protesto amacıyla okul önünde demokrasi çadırı kuran öğrenciler ve Genç-Sen protesto eylemlerine katıldılar. Katılımın düşüklüğüne rağmen bütün grupların eylemleri coşkuyla geçti. Beyoğlu Kumpanya grubunun İstanbul Üniversitesi önünde oynadığı “Paranız Batsın” adlı tiyatro oyunu beğeni ile izlendi.

Protestolarda her grup kimi farklılıklara rağmen benzer taleplerle eylemlere katıldı. Öğrenciler faşist rejimin ürünü olan YÖK’ün kaldırılmasını, anadilde-parasız-bilimsel eğitim hakkının tanınmasını, öğrenciler üzerindeki soruşturma, cezalandırma ve polis baskısının kaldırılmasını, üniversitelerin ticaretleştirilmesine son verilmesini talep ettiler.

Öğrenciler düzenledikleri YÖK karşıtı eylemlerde taleplerini haykırdıkları çeşitli sloganlarla da dile getirdiler: “Yaşasın Sınıf Dayanışması”, “Faşizmi Döktüğü Kanda Boğacağız”, “Gençlik Gelecek, Gelecek Sosyalizm”, “Parası Eğitim, Parasız Sağlık”.

Bu yıl yapılan eylemlere öğrenci velileri, öğretim üyeleri ve liseli öğrenciler de destek verdi. YÖK karşıtı mücadelenin bütün toplum kesimlerine yayılması, kamu emekçileri sendikalarının yanı sıra işçi sendikalarının da eylemlere destek vermesi gerekiyor. Kuşkusuz, eylemlere katılmayan yüz binlerce üniversite öğrencisini harekete geçirmek de temel görevlerden biri olmalı.

Acı da olsa kimi gerçekleri burjuvazinin siyasi temsilcileri çok açık dile getiriyorlar. Tayyip Erdoğan’ın “üniversite bitiren herkes iş bulacak diye bir şey yok!” diye uyarıda bulunmasını, mücadeleden uzak duran, işçi olmayacağını düşünen ve sınıf atlama hayalleri kuran her öğrencinin iyi düşünmesi gerekiyor. Kapitalist sistem içinde ne diploma ne de üniversiteler kurtuluşun kapısıdır. Her geçen gün işçi ve emekçi gençlere kapanan üniversite kapıları ancak işçi sınıfının devrimci mücadelesiyle yeniden herkese açılabilir. Kendimizi bireysel kurtuluş hayallerine kaptırmamanın en iyi yolu örgütlü mücadelenin içinde yer almaktan geçiyor.

Merhaba işçi arkadaşlar,

Ben Şahintepe Mahallesinde yaşayan bir işçiyim. Yaşadığım mahalle işçi mahallesi olduğundan dolayı buradaki yerel ve toplumsal sorunları tek tek anlatma gereği duymadım, çünkü ben şunu çok iyi biliyorum ki dünyanın her yerinde biz işçilerin sorunları birbirinden pek de farklı değil arkadaşlar.

Eğitim, sağlık, ulaşım gibi sosyal haklarımızın elimizden alınması yetmezmiş gibi şimdi de yaşamsal ihtiyaçlarımız olan barınma hakkımıza göz dikilmiştir. “Kentsel dönüşüm projesi kapsamında kaldığı”, “kaçak olduğu”, “imara aykırı yapıldığı”, “depreme dayanıksız olduğu”, “su havzası içinde kaldığı”, “sit alanında yapıldığı” gibi gerekçelerle evlerimiz yıkılmaya çalışılıyor. Bunun sonucunda ya sokağa atılıyoruz ya da ödeme imkânının zor olduğu, uzun yıllar borçlanarak sahibi olacağımız, bahçesiz kutu gibi binalarda yaşamamız öneriliyor. Evet arkadaşlar, patronlar bizleri gün boyu fabrikalarda sömürmekle yetinmiyorlar, onlar gerçek anlamda şu an bizim soframızdaki tek parça ekmeğimize dahi göz dikmiş durumdadırlar.

Kentimizi halkın ihtiyacına göre değil, patronların ihtiyacına göre şekillendirenlere karşı birleşip mücadele edilmesi gerektiğini bilmeliyiz. Birleşmek ve ortak hareket etmek dışında bir seçeneğimiz de yoktur arkadaşlar. İşte tam da bu noktada biz işçiler, gerek çalıştığımız fabrikalarda gerekse yaşadığımız mahallelerde örgütlenmek zorundayız. Çünkü patronlar sınıfı tüm gücüyle üzerimize çöreklenmiştir. Arkadaşlar, tarih işçi sınıfının örgütlendiğinde, bu açgözlü patronları nasıl alt ettiğini bizlere defalarca göstermiştir.

YAŞADIĞIMIZ GEZEGENDE İŞÇİ SINIFININ ÖRGÜTLÜ GÜCÜ DIŞINDA, HİÇBİR GÜÇ BİZLERE KURTULUŞU GETİRMEYECEKTİR. Evet işçi kardeşlerim bu asla inkâr edilemez bir gerçektir. Ve ben buradan haykırmak istiyorum: “ÖRGÜTLÜ BİR HALKI HİÇBİR KUVVET YENEMEZ!”

Taksim’de binlerce insan, 28 Eylülde Diyarbakır’ın Lice ilçesinde katledilen 12 yaşındaki Ceylan Önkol için bir araya geldi. 15 Ekim akşamı, Yasemin Göksu ve İlkay Akkaya’nın söylediği Urfa türküsüyle başlanan yürüyüşte 3 binden fazla insan vardı.

Yürüyüş boyunca gür sesle atılan sloganlar ve konuşmalarla katiller lanetlendi. Ceylan’ın resminin basılı olduğu dövizler taşınırken, hep bir ağızdan şu sloganlar atıldı: “Ceylan’ın katili Ergenekon devleti”, “katil devlet hesap verecek!”, “Hepimiz Kürdüz DPT’liyiz!”, “Edi bese, dur de, dur de, ölümlere dur de!”, “Ceylan’ın hesabı sorulacak”, “barışa uzanan eller kırılsın!”, “Onlar savaş istiyorlar, ya biz!”, “Ölüm değil çözüm!”, “Savaşa hayır!”, “Yaşasın halkların kardeşliği!”, “Kurtuluş yok tek başına ya hep beraber ya hiçbirimiz!” Yapılan konuşmalarda, Ceylan’ı katledenlerle Hrant Dink’i katledenlerin aynı güçler olduğu söylenerek “Hepimiz Hrant’ız hepimiz Ermeniyiz” sloganı da atıldı.

İki saat süren yürüyüş boyunca, “Kaza değil cinayet, sorumlular yargılanacak” ve “Ceylan’ı öldüren militarizm, susma militarizmi sorgula” yazılı pankartlar taşındı. Megafondan atılan, “Ceylan için ses çıkar” sloganı alkışlar, zılgıtlar ve ıslıklarla tamamlandı. Yürüyüş sırasında 1 dakikalık oturma eylemi yapıldı.

Onlar engerekler ve çıyanlardır

Onlar ekmeğimize, aşımıza

Göz koyanlardır

Tanı bunları, tanı da büyü

Onlar halkların, işçilerin kardeşliğine göz koyanlardır. Onları iyi tanıyıp mücadeleyi yükseltelim. Daha fazla Ceylan’ın katledilmemesi için bütün ülkelerin işçileri birleşelim!

Mersin Üniversitesinde, 5 Ekim günü 100’e yakın öğrenci IMF ve Dünya Bankası’nın Türkiye toplantılarını basın açıklamasıyla protesto etti. Basın açıklamasında “IMF ve Dünya Bankası yıllık toplantılarını yapmak için Türkiye’ye geliyor. Onlar Türkiye’ye aç ve yoksul halkı, işçileri sömürmeye geliyor. Bu suç örgütlerini ülkemizden kovalım. Kahrolsun IMF, İşbirlikçi AKP” denerek IMF ve Dünya Bankası protesto edildi.

6 Ekim günü ise yine Mersin’de EĞİTİM-SEN, KESK, SES, GENÇ-SEN ve çeşitli parti ve derneklerden katılan 150’den fazla kişi AKP il binası önüne yürüyerek basın açıklaması yaptı. Basın açıklamasına Mersin Serbest Bölgeden birkaç direnişçi işçi “Sesimizi Duyan Yok mu?” yazılı dövizler taşıyarak geldiler. “Krizin Yükü Patronlara” sloganının atılmasıyla basın açıklaması son buldu.

Bir süredir hükümet “açılım” adı altında Kürt sorununda birtakım adımların atılacağından ve bu konuda bir çalışma yürütüldüğünden söz ediyor. Ancak böyle bir şeyin haberi bile statüko yanlısı güçlerin öfkeyle kabarmalarına ve sağa sola zehirlerini saçmasına yetmiş bulunuyor. Her gün haberlerde boy gösteren statükocu burjuva parti liderleri, Kürt sorunu diye bir sorunun aslında olmadığına, sorunun dış mihraklar tarafından yaratıldığına dair yalanlar söylemeye devam ediyorlar. Çözüm olarak, Kürt halkına karşı sürdürülen haksız savaşın daha şiddetli şekilde yürütülmesini öneriyorlar. Öbür taraftan kendini sözde demokrasi kahramanı ilan eden AKP hükümeti ise bir taraftan göz boyamaya çalışırken öbür taraftan operasyonları devam ettiriyor. Bu da patronlar ve onların hükümetinin Kürt sorunun çözümü konusunda ne kadar samimi olduklarının bir göstergesi.

Salı günü böyle bir siyasi atmosferde Dünya Barış Günü kutlamaları yapıldı. Birçok yerde yürüyüş ve basın açıklamaları yapılırken, en çok ilgi çeken eylemler İstanbul ve Diyarbakır’da yapılan barış mitingleriydi. Diyarbakır’da Demokratik Toplum Kongresi’nin “Onurlu Bir Barışa Evet” sloganıyla gerçekleştirdiği mitinge yüz binden fazla insan katılırken, İstanbul’daki barış mitingi Kadıköy Meydanında gerçekleştirildi. Mitinge DTP, DÖKH (Demokratik Özgür Kadın Hareketi) , DTP İstanbul Kadın Meclisi, UİD-DER, BDSP, Eğitim-Sen, KESK, TMMOB , EMEP, ÖDP, SDP ile birlikte çeşitli dernek ve dergi çevreleri katıldı.

On bini aşkın kişinin katıldığı miting ölen devrimciler için saygı duruşu ile başladı. Açılış konuşmasını Tertip Komitesi adına DTP İstanbul İl Başkan Yardımcısı Dursun Yıldız gerçekleştirdi. “Barış ve Demokratik Çözüm Platformu” ortak açıklaması ise KESK İstanbul Şubeler Platformu dönem başkanı Hatun İldemir tarafından yapıldı. İldemir konuşmasında “açılım” tartışmalarından söz etti ve “Kürt sorunu Türkiye’nin sorunudur” dedi. İldemir, Kürt sorununu çözememiş bir Türkiye’nin barışı ve istikrarı tesis edemeyeceğini söyledi. Kürt sorununda İmralı’nın muhatap alınması gerektiğini ifade etti.

İldemir’in konuşmasının ardından aydınlar adına Haluk Gerger bir konuşma gerçekleştirdi. Gerger konuşmasında, şovenizmin ve şiddetin bütün ülkeyi sardığını belirterek, Kürtlerin özgürlüğünün Türklerin de kurtuluşu olacağını söyledi. DTP İstanbul Milletvekili Sebahat Tuncel ise İçişleri Bakanı Atalay’ın açıklamalarını talihsizlik olarak değerlendirdi. Hükümete samimiyet çağrısı yapan Tuncel, PKK’nin çatışmasızlık kararını bayram sonuna kadar uzattığını söyledi. Tuncel, yıllardır Kürt sorununun güvenlik sorunu olarak görüldüğünü belirterek, “Kürt sorunu güvenlik sorunu değil Türkiye halklarının özgürlük sorunudur” dedi. Tuncel, Kürt sorununda öncelikli olarak anayasanın değişmesini, operasyonların durdurulmasını ve anadilde eğitim hakkının tanınmasını istedi. AKP’nin eski söylemine dönmesi halinde Türklerden de Kürtlerden de kabul görmeyeceğini söyledi. Tuncel, Kürt sorununda 1 Ekime kadar olumlu bir adım atılmasını ve Öcalan’ın yol haritasına yol verilmesini istedi.

Barış İçin Demokratik Çözüm Platformu, yaklaşan 1 Eylül Dünya Barış Günü vesilesiyle Gazi Mahallesinde meşaleli bir yürüyüş düzenledi. Genci yaşlısıyla bir araya gelen mahalleli, saat 21’de eski karakol önünde toplanıp ortak sloganlar eşliğinde yürüyüşe başladı.

“Adil, Onurlu, Demokratik Barış için 1 Eylül’de Kadıköy’e” pankartı ile Cemevi’ne doğru yapılan yürüyüşte meşaleler yakıldı. Cemevi önündeki basın açıklamasında, Kürt sorununun çözümünün dünya barışına katkı yapacağı belirtildi. Türkiye devletinin anti-demokratik ve baskıcı uygulamaları eleştirilerek, “kendi halklarına barış ve özgürlüğü sağlayamayan bir zihniyetin Filistin ve Lübnan’da ya da dünyanın başka bir yerinde barışı sağlaması ne kadar samimidir” denildi.

Eylem 1 Eylül günü Kadıköy’de yapılacak mitinge çağrı ile sonlandırıldı.

Her yıl olduğu gibi bu yıl da yaklaşık iki milyon öğrenci ÖSS sınavlarına girdi. İyi bir gelecek umuduyla üniversiteye girmek isteyen milyonlarca genç birbirleriyle kıyasıya bir yarışın içine sürüklendi. Ancak sınava milyonlarca genç girse de, alınacak öğrenci sayısı belliydi. Sınava giren iki milyona yakın öğrenciden sadece birkaç yüz bin öğrenci üniversiteye girerken geri kalanlar sınava girmekle kaldılar. Peki durum bu kadar açıkken milyonlarca genç bu cenderenin içine niçin sürükleniyor? Neden böyle bir sınav var, neden öğrenciler arasında ölesiye bir rekabet var? Her alanda olduğu gibi eğitim alanındaki rekabet de kapitalist sömürü düzenin bir kuralı.

Bir yıl boyunca bütün zamanını test çözmek ve ders çalışmakla geçiren milyonlarca genç acaba üniversiteye girdiklerinde kurtulmuş oluyorlar mı? Tabii ki olmuyorlar çünkü nasıl sınava girenlerin küçük bir bölümü okuma imkânı yakalıyorsa, mezun olan öğrencilerin de küçük bir kısmı bir iş bulabiliyor. İş bulabilenlerin büyük bir bölümü de çok düşük ücretlerle çalıştırılıyor. Diğer taraftan büyük imkânlara sahip burjuva çocukları için böyle bir sorun yok. Geri kalan binlerce öğrenci birçok sınav ve mülakattan geçerek işe alınıyorlar. Örneğin 10 kişinin alınacağı bir işe binlerce işsiz başvurmakta! Yani ÖSS sınavında çektikleri çilenin bir o kadarını da üniversiteyi bitirdikten sonra işe girmek için çekiyorlar.

İş sadece öğrencilerin bu alanda yaşadıkları zorlukla kalmıyor. Üniversiteye girmek için senelerini ders çalışmakla geçiren öğrenciler hem sosyal hayattan kopuyor, hem de büyük hayal kırıklıkları yaşıyorlar. Üniversiteye giremeyen binlerce genç psikolojik travmalar yaşıyor. Böylece kapitalistler için kârlı bir alan daha doğmuş oluyor. Bu çilenin bir boyutu. Diğer bir boyutu ise kapitalist sömürü düzeninin, herkesin alması gereken eğitimi kârlı bir alana dönüştürmesi, yani eğitimi paralı hale getirmesi. Çile sadece sınava girmekle bitmiyor. Kazanabilmek için okullarda verilen eğitim yetersiz olduğu için para verip bir dershaneye gitmek gerekiyor. Böylece kapitalist düzen eğitimi paralı hale getirmenin yolunu döşemiş oluyor.

Devlet okullarında verilen eğitim etkisizleştirilerek paralı eğitim fiili bir durum haline getirilmiş oluyor. Sınavı kazanabilmek için dershaneye gitmek, para ödemek bir seçenek haline getiriliyor. Mevcut eğitimle sınavı kazanamayacağını düşünen milyonlarca öğrenci her yıl milyarlar harcayarak dershanelere gidiyor. Bugün eğitim kapitalistlerin en kârlı sektörlerinden biri. Bugün eğitim, ÖSS, OKS, KPPSS gibi sınavlara hazırlanan milyonlarca öğrencinin para ödediği devasa bir sektör haline gelmiştir. Örneğin ilköğretim öğrencilerinin OKS sınavına hazırlanmak için harcadıkları para yıllık 7 milyar dolar iken 2004 yılı verilerine göre öğrencilerin ÖSS sınavı için harcadıkları para yıllık 8,4 milyar dolar. Bütün bu veriler kapitalist sömürü düzeninin eğitimi bir sektör haline getirip muazzam kârlar elde ettiğini ortaya koymaya yetiyor. Milyonlarca genç ve aileleri iyi bir gelecek umuduyla kandırılıyor. Öğrenciler birbirleriyle amansız bir yarış içine giriyor, emekçi aileler çocuklarını okutabilmek için bin bir güçlük çekiyor ve sonuç hüsran oluyor. Peki neden eğitim paralı oluyor? Eğitim hakkı tıpkı sağlık hakkı, yaşam hakkı gibi insanların en doğal hakkı değil midir? Ancak ne var ki, kapitalist sistemde asıl olan insanların hakları ve ihtiyaçları değildir. Tek gaye kâr elde etmektir. Her şeyi meta haline getirip satan burjuva düzen bilgiyi de meta haline getirip satarak kâr elde ediyor.

İnsanların eğitim, sağlık, barınma, konut gibi temel gereksinimlerinin ücretsiz karşılanması gerekirken, burjuva düzende bunlar büyük paraların döndüğü sektörler haline gelmiştir. Eğitimin paralı hale getirilmesi demek, parası olmayanın eğitim hakkının elinden alınması demektir. Bu açıdan bakarsak, milyonlarca işçinin asgari ücret aldığı bir yerde yeterli eğitimi aldığımızı kim söyleyebilir ki?

Oysa kâğıt üstünde eğitim parasız ve devlet tarafından veriliyor gözükmektedir. Ancak fiili olarak eğitimin paralı hale geldiğini ve emekçilerin elinden bu hakkın giderek alındığını herkes biliyor. İyi bir gelecek kapitalist sistemin dayattığı ÖSS sınavında değil, işçi sınıfının örgütlü mücadelesindedir. Parasız ve bilimsel eğitim ancak hayatı yaratan işçi sınıfının verdiği mücadeleyle olacaktır. Gençlerin kurtuluşu burjuvazinin sunduğu sahte hayallerde değil örgütlü sınıf mücadelesindedir. Gençler olarak kapitalist sistemin yarattığı bu rekabetten kurtulmalı; eğitim, sağlık konut gibi bütün ihtiyaçlarımız için işçi sınıfının kızıl bayrağı altında mücadeleye atılmalıyız.

Yaşasın devrimci mücadelemiz!

Parasız, bilimsel, anadilde eğitim!

Suriye sınırına döşenmiş olan mayınlı arazinin temizlenmesi ve bu arazinin nasıl kullanılacağı tartışmaları iyice alevlendi. Mayınları kim temizleyecek? Temizlenmiş arazi nasıl kullanılacak? Bu tartışmalar işçi-emekçi kitlelerden ve bölge halkından bağımsız olarak yürütülüyor. Egemen sınıfın siyasal temsilcileri tartışmaya devam ederken, Meclise sunulan mayın tasarısı AKP milletvekillerinin onayıyla kabul edildi.

Burada şu soruyu sormak gerekmez mi: Neden o araziye mayınlar döşendi? Mayınlı arazinin varlığı kimlerin işine yarıyordu? Bugün değişen nedir ki mayınların temizlenmesine karar veriliyor? NATO’nun direktifleri doğrultusunda TC hükümeti 2011 yılına kadar bu bölgeyi mayınlardan arındırmak zorunda. Ayrıca mayın döşemek temizlemekten daha kolay olsa gerek ki TC ordusu bu zahmetli olan temizleme işini üstüne almak istemiyor.

Temizleme işine o toprakları uzun bir süre kullanması karşılığında İsrail’in de talip olduğu ortaya çıkınca kıyamet koptu. Bu tartışmaların öncesinde yaşananlara dikkat çekmek gerek asıl olarak. Hakkâri’de yola döşenmiş mayınların patlaması nedeniyle askerlerin yaşamını yitirmesi sonucu Kürtlere ve DTP’lilere yönelik baskılar arttı ve milliyetçilik yine körüklenmek istendi. Kürt ulusal sorununun barışçıl temellerde çözümünün dillendirildiği bir dönemde sözümona “çözüm getireceğiz” diyen AKP hükümeti ve cumhurbaşkanı Hakkâri’de yaşananları göstererek “Mayınlı saldırı kalleşliktir” demeye başladı. Nedense ateşkes sürecinin yaşandığı dönemlerde ölen asker sayısı artıyor. Hem de mayınlı saldırı sonucu! İyi de yıllardır kendilerinin yapmış oldukları şey aynı değil mi? Bugün temizleyelim dedikleri mayın döşeli arazi nedeniyle kaç kişi yaşamını yitirdi, kaç insan sakat kaldı? Bir toprak parçasına tohum yerine niçin mayın ektiler? Neden Suriye sınırı ya da neden Kürtlerin yoğun olduğu sınır bölgeler?

Her burjuva devletin kalın kırmızıçizgilerle çizilmiş sınırları bulunmakta. Bu mayın tarlaları da olsa olsa komşu ülkeyle aralarına koymuş oldukları bariyerlerdir. Egemen sınıf kendi sömürü düzeninin devamı için “ulusal güvenlik” adına mayınları döşedi. Hakkâri’de yaşananlar karşısında “mayınlı saldırı kalleşliktir” diyenler kendilerinin yıllardır yaptıklarına “vatan savunması” diyebiliyorlar.

Parlamentodaki Kürt milletvekilleri çatışmasızlık sürecinin uzatıldığı bu süreçte sorunun barışçıl yollarla çözümü için operasyonların ve baskınların durdurulmasını istediler. Fakat egemen sınıfın temsilcileri “silah bırakması gereken ordu değil” diyerek ne kadar barış istediklerini, ne kadar sorunun çözülmesi için adım attıklarını gösterdiler. Mayınlı arazinin temizlenmesi için yapılan tartışmalar devam ederken “mayınlı saldırı kalleşliktir” diyen cumhurbaşkanı, devletin döşediği mayınlar yüzünden ölenleri, sakat kalanları düşündü mü acaba? Ya da yıllardır sürdürülen haksız savaş nedeniyle ölen on binlerce insanın yaşam hakkı yok muydu? Mayınlar sonucu ölümler sadece ordudaki askerlerde mi oldu? Askerlerin kendilerini mayınlara karşı koruyabilecekleri mayın detektörleri var. Fakat sınır bölgesindeki halkın mayın tarlalarında yaşananlara son vermesini engelleyecek hiçbir cihazları yok. Halkın mayınlar nedeniyle ölmesi kalleşlik değil mi?

Neden mayınların temizlendiği alanın bölge halkı tarafından tarım için kullanılması gündeme gelmiyor? Egemenlerin çıkarı neyi gerektiriyorsa öyle yapılıyor.

Egemen sınıf kendi çıkarları gereği dünyayı kan gölüne bile çevirmeyi göze alabilmektedir. Atom bombalarıyla, her türlü nükleer ve konvansiyonel silahlarla insanlığı ve doğayı yok oluşa sürükleyen egemen sınıf, kalleşlikten bahsediyor. Oysa asıl kalleşlik onların ezilen ve sömürülen kitlelere karşı yaptıklarıdır. Mayınlı bölgeye ilişkin başlayan tartışmalarda şunu çok iyi bilmek gerekiyor: her ulusun egemen sınıfları kendi sınıf çıkarlarına göre politika yapıyor. Mayınlı arazinin temizlenmesinde olsun, Kürt sorununun çözümünde olsun, egemen sınıf ve onun temsilcileri kendi menfaatlerine göre hareket etmeye devam ediyorlar. Onlar toplumsal çıkarları değil kendi sınıfsal çıkarlarını düşünüyorlar. O nedenle yaşananlar karşısında somut sormak gerek soruyu; bu tartışmalar, bu politikalar, bu mayınlar kimin işine yarıyor?

Metin Kaya’nın yönetmenliğini yaptığı, 1990-91 grevini ve sonrasındaki Ankara Yürüyüşünü konu alan “100 Bin Kişiydiler” belgeseli 1 Haziranda Marmara Üniversitesi Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Bölümünde ilgiyle izlendi. 70 dakika süren belgeseli yaklaşık 30 kişi izledi. Yönetmen-Yapımcı Metin Kaya’nın da davet edildiği gösterime bölüm hocaları da katıldı.

18 ay süren çekimlerde toplam 120 kişi ile röportaj yapılmış. Dönemin sendikacıları, işçileri, işçi temsilcileri, işçi komiteleri, esnafı, dönemin çalışma bakanı İmren Aykut, dönemin başbakanı Yıldırım Akbulut ve DYP genel başkanı Süleyman Demirel ile söyleşiler yapılmış.

Belgeselde, Süleyman Demirel’in “Yürüyüş devletin kontrolünden çıkmıştı, Maden-İş’in kontrolüne girmişti” ve “Hükümet ciddi tedirgin olmuştu” şeklindeki açıklamaları dikkat çekiciydi. Ayrıca Turgut Özal’ın “Madenleri kapatırız” şeklindeki tehdidi de düşündürücüydü. Filmde, sınıf dayanışmasının ne denli önemli olduğu, işçilerin birlik olduğunda neleri başarabileceği vurgulanmış. Ankara’ya yürüyen işçilerin “güvenliğini sağlayan” erlerin duygulanıp ağlamaları, ayakkabıları aşınan işçilere çapa yapan köylülerin kendi ayakkabılarını vermeleri, konakladıkları kentlerde halkın işçilere evlerini açması, cezaevinin önünden geçerken mahkûmların sloganlarla işçilere destek vermesi… Tüm bunlar, işçi sınıfı mücadelesinin haklılığını, bilinçli ve örgütlü mücadelede işçi sınıfının önünde hiçbir engelin olamayacağını gösteren güzel örneklerdi. Film sonunda bir işçinin “ölüme dahi gitmeye hazırdım” demesi, işçilerin nasıl bir mücadele potansiyeline sahip olduklarını gösteriyor.

Filmin ardından sorulara yanıt veren Metin Kaya, yeni projeleri hayata geçirmek istediğini söyledi. Sorulan bir soru üzerine Kaya, Şemsi Denizer ve Mustafa Özbek gibi kişilerin önüne, sendika bürokrasisinin egemenliğinin önüne ancak devrimci bilinçli bir örgütlülük ile çıkılacağını söyledi. Ve ancak tabandan gelen bir örgütlülük ile sendikal demokrasinin tam anlamıyla sağlanabileceğini belirtti.

“Siz ne biçim anne babasınız? Çocuklarınızı dağa siz gönderiyorsunuz. Artık dağlarda çiçek açmıyor. Devlet neyle sorumlu? Ekmeğiyle aşıyla sorumlu... Bunlarsa kayıpların sorumlusu değilmiş gibi, bizmişiz gibi bize dava açıyorlar. Asıl biz davacıyız. Keşke ben okuyaydım da adaleti, refahı ben size öğreteydim.” 23 Şubat 1995’te gözaltına alındıktan sonra kaybedilen Murat Yıldız’ın yakını Hanife Yıldız, devletin kayıplar karşısındaki umursamazlığını, faillerin bulunması için harcadıkları çabalar karşısında verilen cevabı ve yaşadıkları baskıları bu sözlerle dile getirdi.

30 Mayısta 218’inci kez Galatasaray Lisesi’nin önünde bir araya gelen Cumartesi Anneleri, oğullarını, kızlarını, kocalarını kaybedenler bulununcaya kadar eylemlerine devam edeceklerini belirtiyorlar. Kayıp yakınlarına destek vermek üzere eylemde hazır bulunan Bilgesu Erenus, Tevfik Fikret’in yüz yıl önce aynı okulun giriş kapısına kendini zincirlediğini, fakat bu eyleminin bilinmediğini söyledi. Erenus, “Tarih yeterince tekerrür ettirildi, artık biz, emekçi halklar ve sınıf bakışlı aydınlar olarak tarihimizi kendimiz yazmak zorundayız. Bunu başardığımızda, bugün 218. kez oturduğumuz bu alan, Tevfik Fikret ve sizlerin onurlu anısına, Zulme ve Gericiliğe Direniş Alanı olarak anılacaktır” dedi.

Erenus’un konuşmasından sonra, kayıp ailelerinin mücadelesine destek vermek için İHD İstanbul Şubesine bağlı olarak oluşturulan Gözaltında Kayıplara Karşı Komisyon adına bir basın açıklaması okundu. İHD Ankara Şube Başkanı Gökçe Otlu’ya kayıplarla ilgili yaptığı bir açıklama nedeniyle dava açıldığı hatırlatılarak, “devlet halen kayıp kişileri ve onların başına neler geldiğini araştıranlar hakkında soruşturma açmayı, failleri bulmaya tercih ediyor. Bu hukuk dışı uygulamalar karşısında, bizleri yıldırıp susturmak isteyenlere buradan sesleniyoruz. Tüm gözaltı ve kayıplardan siz de sorumlusunuz” denildi. Açıklamanın devamında, 10 Temmuz 1994’te kaybedilen İbrahim Çelik ve oğlu Edip Çelik’in dosyalarının Ergenekon davası kapsamına alınmasının isteneceği vurgulandı.

İbrahim Çelik ve oğlu Edip Çelik’in nasıl kaybedildikleri de anlatıldı: “1994 yılının 10 Temmuz akşamı saat 8 sularında İbrahim Çelik’in Batman-Soğuksu’daki evinin kapısını 4 maskeli kişi tarafından çalındı. İbrahim’e Abdullah Şeker’in arandığını ve nerede olduğunu sordular. Şeker’in tütün nakliyatı yapmaya gittiğini ve evde olmadığını söylediğinde yerini göstermesi için beraberlerinde götürdüler İbrahim’i. Durumdan şüphelenen oğlu Edip de babasının peşinden gitti. Bir daha ikisinden de haber alınamadı. Akrabaları karakola sorduklarında, ‘gidin Apo sizi kurtarsın’ yanıtını aldılar.”

Bu kayıpların sorumlusu olarak, dönemin OHAL valisi Ünal Erkan, Batman Emniyet Müdürü Öztürk Şimşek, Emniyet Genel Müdürü Mehmet Ağar, Başbakan Tansu Çiller ve Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in yanı sıra Hizbullah cellâtları Talat Rüzgar, Aziz Önlük, İlhan Önlük, Resul Güneş ve Çetin Dursun’un da yargılanması istendi.