Neolitik Son…

Ben ki neolitik zamanlarda bir megaronda

Kapalı kapılar ardında, kaçak

Akşamları baykuşlar tünüyor karanlık toprak damlara

Çığlıkları doluyor uykularıma

Sokaklara ilişen kanlı bir savaş sürüyor

Sürüyor vahşi avcılar atlarını 

Çocuklar kaçıyor dağlara

Çıkamıyorum saklanıyorum



Bir megaronda saklanıyorum düşümde

Çivilerden kalemler tutuyorum ellerimde

Duvarlara şiirler yazmayı düşünüyorum ama

Yazmayı unutuyorum,

Düşünmeyi ve konuşmayı da

Susmayı da bilmiyorum 

Yalancı kelimeler dönüp duruyor dudaklarımda

Susmalar çoğalıyor kelimeler çekildikçe



Ki ben öyle bir çağdayım, 

Yalnız silahlar kuşanıyor kavimler, dişlerinde kan

Ben mi? Yalınayak kaçıyorum zamandan 

Bir coğrafyada ki, boylu boyunca toprak 

Kayıyor ayaklarımın altından 

Üst üste kurulan şehir cesetleri

Ve Hades’in korkunç gözleri

Ve çocukların, güneş lifleri kirpiklerinde 

Saçlarında güneş kursları

Ve umut ellerinde Hitit mayını…



Ben bir yerlerde bir megaronda 

Ölüyorum dört duvar arasında…

Görüyor musunuz?