ZAFERE DAİR

Korkunç ellerinle bastırıp yaranı

              dudaklarını kanatarak

                 dayanılmakta ağrıya.

Şimdi çıplak ve merhametsiz

           bir çığlık oldu ümid...

Ve zafer

         artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar

tırnakla sökülüp koparılacaktır...



Günler ağır.

Günler ölüm haberleriyle geliyor.

Düşman haşin

              zalim

                    ve kurnaz.

Ölüyor çarpışarak insanlarımız

—halbuki nasıl hakketmişlerdi yaşamayı—

ölüyor insanlarımız

               —ne kadar çok—

sanki şarkılar ve bayraklarla

           bir bayram günü nümayişe çıktılar

                     öyle genç

                         ve fütursuz...



Günler ağır.

Günler ölüm haberleriyle geliyor.

En güzel dünyaları

              yaktık ellerimizle

ve gözümüzde kaybettik ağlamayı:

bizi bir parça hazin ve dimdik bırakıp

               gözyaşlarımız gittiler

ve bundan dolayı

               biz unuttuk bağışlamayı...



Varılacak yere

               kan içinde varılacaktır.

Ve zafer

        artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar

                       tırnakla sökülüp

                                koparılacaktır... 

1941, Sonbahar...