Kürt sorunu bağlamında son haftalarda yaşananlar sorunun ne denli çetin olduğunu ve derme çatma çözüm söylemleriyle çözüm yoluna koyulamayacağını bir kez daha gösterdi. Aylardır sürdürülen onca “açılım” söylemine rağmen çözüm yolunda dişe dokunur adımlar atmayan düzen cephesi, bu yetmezmiş gibi DTP’yi kapatarak yine Kürtleri cezalandırmayı seçmiştir. Atasözü köklü tarihsel gerçeği ne de bilgece dile getirmiş: Alavere dalavere Kürt Memed nöbete!

Çeşitli sendikaların, meslek odalarının ve politik çevrelerin desteğiyle oluşturulan İsrail’e Karşı Boykot Girişimi, Gazze saldırısının birinci yılında, İsrail Konsolosluğu önünde basın açıklaması gerçekleştirdi. Levent Metro istasyonundan konsolosluk önüne kadar yapılan yürüyüş boyunca atılan sloganlarla, İsrail’in saldırgan politikaları ile Türkiye’nin işbirlikçi tutumu protesto edildi.

Sonunda Kemalist rejim tarihinin en kanlı, acımasız ve karanlık sayfalarından biri tekrar açılmış ve kravatlı monşer CHP’nin tarihi kimliği bir kez daha gün yüzüne çıkmış oldu. İnsanların uçurumlardan atıldığı, ya da daha acısı, kendilerinin böyle yapmayı yeğ gördüğü, mağaralarda zehirli gazlarla bombalandığı, kadın-çocuk-yaşlı tanımayan ayrımsız bir şiddetin uygulandığı, kundaktaki bebeklerin bile süngülendiği, derelerin cesetlerle dolup taştığı, kanın dereler olup aktığı, idam etmek için yaşlıların yaşlarının küçültüldüğü, çocukların yaşının büyütüldüğü, cesetlerin bile yakılarak yok edildiği, idam edilen Seyit Rıza gibi liderlerin mezar yerlerinin bile saklandığı korkunç bir katliam böylece savunuluyordu. Öymen’in konuşmasına yansıyan bu faşizan tutumu protesto eden Dersimliler, onu Hitler’e benzeten dövizlerle işin özünü mükemmel biçimde ortaya koydular.

21 Kasımda, Tuzla Demokrasi Platformu bileşenleri, CHP’nin işçi, Alevi ve Kürt düşmanı politikalarını teşhir etmek üzere CHP Tuzla teşkilatı önünde bir protesto gerçekleştirdiler. Cumartesi günü gerçekleştirilen eyleme UİD-DER, Deri-İş, Limter-İş, DTP, ESP, EMEP, CUN-DER, ÇAL-DER, Mayısta Yaşam, KÖZ ve TUGEV katıldı.

Bu toprakların en önemli sorunlarından birisi Kürt sorunudur ve bu soruna karşı takınılması gereken tavır sınıf mücadelesi açısından bir turnusol kâğıdı işlevi görmektedir. Bildiğimiz üzere son günlerin en fazla konuşulan ve tartışılan konularının başında “Kürt açılımı” geliyor. Hükümetin giriştiği bu açılım toslanılan duvarlar sonucunda şimdilik “milli birlik projesi” olarak adlandırıldı. Tabii ki bu “açılım”a düzen içinden ve çeşitli sol, sosyalist çevrelerden değişik tipte tepkiler geldi.

Kürt sorununun çözülmesi doğrultusunda Türkiye’ye giriş yapan Barış Grubu, 19 Ekimde DTP’nin ve demokratik kitle örgütlerinin Taksim’de gerçekleştirdiği yürüyüşle selamlandı. Taksim Meydanında toplanan binlerce insan, Galatasaray Meydanına kadar coşkulu bir yürüyüş gerçekleştirdi.

Bıraktık kendine Marksist diyenleri, kendine demokrat diyenler bile, Lenin’in ifadesiyle, “ayrı ayrı dillerin tam özgürlüğünü kayıtsız şartsız tanımalı ve hangisi olursa olsun bu dillerden biri için ayrıcalığı reddetmelidir”. Anadilde eğitim hakkının da bunun en temel uygulamalarından birisi olması gerektiği apaçıktır.

Düzenin egemenleri, on yıllardır, “etrafı düşmanlarla çevrili, dış mihraklar tarafından parçalanmak, yer altı ve yer üstü kaynaklarına el konulmak istenen cennet vatanımız Türkiye” masalıyla emekçi kitlelerin bilincine korku düşürmeye, onu tutsak almaya çalıştılar ve halen de çalışıyorlar. Bu korkunun üretilmesinde 85 yıldır devletin resmi ideolojisi olan Kemalizmin özel bir rolü vardır. Unutmayalım ki, Kürt halkına karşı yürütülen haksız savaşın topluma kabul ettirilmesi de bu korku zemini sayesinde mümkün olmuştur ve olabilmektedir.

Diyarbakır, Şırnak, Mardin ve Van’da 11 Eylül sabahı 15 DTP’li belediye başkanı ve başkan yardımcısı evlerine baskın düzenlenip gözaltına alındı. DTP il ve ilçe örgütleri, belediye başkanlarının evlerine yapılan baskınları 12 Eylül günü, başta Diyarbakır, Şırnak, Mardin ve Van olmak üzere birçok kentte yaptıkları basın açıklamalarıyla protesto ederek gözaltına alınanların derhal serbest bırakılmalarını istediler.

Elazığ’da askeri birlikte meydana gelen ve 4 askerin ölümüyle sonuçlanan olay, ordu içerisinde insan hayatına ne kadar önem verildiğini bir kez daha gözler önüne serdi. Bugüne kadar benzer şekilde düzinelerce vaka yaşandığı halde, hepsi “eğitim zayiatı” olarak gösterilerek üzerleri örtülmüştü. 17 Ağustosta yaşanan bu olay, 27 Ağustosta bir gazetede haber yapılmamış olsaydı, diğerleri gibi örtbas edilecekti.

Barış İçin Demokratik Çözüm Platformu, 1 Eylül Dünya Barış gününde Kadıköy İskele Meydanında yapılacak olan mitinge çağrıda bulunmak için, Kartal Meydanında meşaleli yürüyüşün ardından basın açıklaması yaptı.

Çin’de, Temmuz ayı içerisinde alevlenen Uygur isyanı, Türkiye’de özellikle burjuva siyasal çevrelerde geniş bir ilgiye mazhar oldu. MHP’li ve BBP’li faşistlerden radikal İslamcılara, Kemalist CHP’den AKP’ye tüm gerici burjuva koro, konu hakkında ikiyüzlü ve demagojik değerlendirmeler yapmaktan ve birbirlerini suçlamaktan geri durmadılar. Diğer taraftan sosyalist solun bir bölümü de, bu sorun karşısında doğru bir tutum sergileyemedi.

Birçok ilde olduğu gibi İstanbul’da da, Barış Anneleri İnisiyatifi öncülüğünde, “askeri operasyonlar durdurulsun, Kürt halkının talepleri kabul edilsin” talebiyle “çadır” eylemi gerçekleştirildi. Artan askeri operasyonların son bulmasının ve PKK’nin çatışmasızlık kararına cevap verilmesinin istenildiği çadır eylemlerine DTP milletvekilleri de destek verdiler. İstanbul’daki eyleme müdahale eden polis, çadır kurulmasına izin vermedi. Polisin engelleme çabalarına rağmen çadır eylemi Kadıköy İskele Meydanında bir basın açıklamasıyla başladı. Kadıköy rıhtımında gün boyunca Kürtçe ezgiler söylenip, zılgıtlar çekildi. Anneler sık sık “Savaşa Hayır, Barış Hemen Şimdi” sloganını haykırdılar. Çadır eylemi sırasında DTP Iğdır Milletvekili Pervin Buldan ile kısa bir röportaj gerçekleştirdik.

Kürt çocukları, son dönemde kendilerine yönelik artan şiddeti ve işkenceyi Galatasaray Lisesinin önünde yaptıkları eylemle kınadılar. Ellerinde, 21 Kasım 2004’te babasıyla birlikte polisler tarafından katledilen Uğur Kaymaz’ın fotoğraflarını taşıyan çocuklar, uygulanan şiddeti protesto etmek için dövizler de taşıdılar.

Burjuva cumhuriyet, kurulduğu günden bugüne Kürt halkı üzerindeki baskısını hiçbir zaman eksik etmemiştir. Kürt halkının demokratik taleplerini faşizan yasalarla, uygulamalarla ezme yolunu seçmiştir. Burjuva düzen şiddetin her türlüsüne başvurmasına rağmen Kürt halkının onurlu kavgasını bitirememiştir. Türkiye’de işçi sınıfının mücadelesi yükselip Kürt halkının mücadelesiyle birleşirse işte o zaman yağmacı burjuva devletten hesap tam sorulacaktır.

Mardin’de 44 kişinin ölümüne neden olan katliam, sanki ilk kez yaşanmış ve daha önce böyle bir katliam olmamış gibi günlerce tüm medyada tartışıldı. Burjuva yazar-çizer takımı, bu katliamı töre cinayetiymiş gibi lanse ederek gerçekleri saptırmaya çalıştı. Yaşananların Kürt halkının cehaletinden kaynaklandığını ileri sürecek kadar pervasızlaştılar. Koruculuğu sorgulamaktan alabildiğine çekinerek, Kürt halkına yönelik yıllardır uygulanan baskı ve imha politikalarının üzerini örtmeye çalıştılar.

Son birkaç senedir Kürt sorununun sözümona çözülmesini içeren bir plandan söz edilmekte, Kürt kitlelere umutlar pompalanmakta, fakat çok geçmeden bunlar fos çıkmaktadır. Zira diğer temel siyasi konularda olduğu gibi, TC’nin Kürt sorunu konusundaki siyasetini belirleyen yüksek askeri bürokrasidir ve onun da geleneksel yaklaşımı şudur: “Kürt sorunu yoktur!” Rejim üzerindeki askeri vesayetin kalkmasını ve Avrupai bir parlamenter işleyişin egemen olmasını isteyen burjuva kesimler ve onların liberal yazar-çizer taifesi ise, meseleyi kültürel kırıntılar verilmesine indirgemektedirler.