OTOBİYOGRAFİ

1902'de doğdum

doğduğum şehre dönmedim bir daha

geriye dönmeyi sevmem

üç yaşımda Halep'te paşa torunluğu ettim

on dokuzumda Moskova'da komünist Üniversite öğrenciliği

kırk dokuzumda yine Moskova'da Tseka-Parti konukluğu

ve on dördümden beri şairlik ederim



kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir

                                  ben ayrılıkların

kimi insan ezbere sayar yıldızların adını

                                  ben hasretlerin



hapislerde de yattım büyük otellerde de

açlık çektim açlık gırevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir



otuzumda asılmamı istediler

kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini

                                       verdiler de

otuz altımda yarım yılda geçtim dört metre kare betonu

elli dokuzumda on sekiz saatta uçtum Pırağ'dan Havana'ya



Lenin'i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924'de

961'de ziyaret ettiğim anıtkabri kitaplarıdır



partimden koparmağa yeltendiler beni

                           sökmedi

yıkılan putların altında da ezilmedim



951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün

52'de çatlak bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü



sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım

şu kadarcık haset etmedim Şarlo'ya bile

aldattım kadınlarımı

konuşmadım arkasından dostlarımın



içtim ama akşamcı olmadım

hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana



başkasının hesabına utandım yalan söyledim

yalan söyledim başkasını üzmemek için

         ama durup dururken de yalan söyledim



bindim tirene uçağa otomobile

çoğunluk binemiyor

operaya gittim

       çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın

çoğunluğun gittiği kimi yerlere de ben gitmedim 21'den beri

       camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye

       ama kahve falıma baktırdığım oldu



yazılarım otuz kırk dilde basılır

       Türkiye'mde Türkçemle yasak



kansere yakalanmadım daha

yakalanmam da şart değil

başbakan filân olacağım yok

meraklısı da değilim bu işin

bir de harbe girmedim

sığınaklara da inmedim gece yarıları

yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında

ama sevdalandım altmışıma yakın

sözün kısası yoldaşlar

bugün Berlin'de kederden gebermekte olsam da

                           insanca yaşadım diyebilirim

ve daha ne kadar yaşarım

                  başımdan neler geçer daha

                                        kim bilir.







                         Bu otobiyografi 1961 yılı 11 Eylülünde

                         Doğu Berlin'de yazıldı