Kapitalist sistemin sigortaları attıkça gerçek yüzü daha da açığa çıkıyor. Tüm dünyayı sarsan ekonomik bunalımın faturası ezilen ve sömürülen kitlelere kesiliyor. Açlığa, yoksulluğa, işsizliğe terk edilen emekçi kitleler yaşamla ölüm arasında ince bir çizgide bulunuyorlar. Her geçen gün istatistik verileri işsizliğin, açlığın, yoksulluğun arttığını gösteriyor. Kapitalist sistemin içine girdiği kriz ve emperyalist savaşlar nedeniyle birçok insan ölüm kalım mücadelesi veriyor.
Yaşananlardan en çok etkilenenlerse kadınlar ve özellikle çocuklar olmakta. Küçücük yaşlarına rağmen bu sistemin acımasızca saldırılarına maruz kaldı çocuklarımız. Daha hayata gözlerini açar açmaz açlığın, yoksulluğun ya da savaşların ortasında buldular kendilerini. Birçoğu yaşını doldurmadan hastalıklardan, açlıktan ya da patronların doymak bilmez kâr hırsı yüzünden savaşlarda yaşamlarını yitirdiler.
Afrika’da, Asya’da milyonlarca insan, yiyecek bir parça ekmek, içecek bir damla temiz su bulamadığı için hayata gözlerini yumuyor. Oysa dünyada üretilen ürünler, yiyecekler, patronların kârına kâr katmak için değil insanlık için kullanılsaydı milyonlarca çocuk ölmeyecekti. Bu denli büyük ölçekli bir üretim varken bir insanın açlıktan ölmesi doğal bir ölüm müdür? Açlık, yoksulluk küçücük bedenlerin kara talihi midir?
Kapitalistlerin çıkarları temelinde yürüyen savaşlarda yaşamını yitiren binlerce çocuk neden öldüğünün, öldürüldüğünün farkında mıydı? Yıllardır Afrika kıtasında, Filistin’de, Kürdistan’da vb. birçok yerde binlerce çocuk patronların kâr hırsı sebebiyle katledildi.
Bugün yüz binlerce çocuk emperyalistlerin çıkarları temelinde yürüyen savaşlarda ya yaşamını yitiriyor ya da sakat kalıyor. En son Filistinli çocukların İsrail egemenlerinin saldırılarında yaşadıklarını televizyondan bizlere canlı yayınlardan izlettiler. Bir insanlık dramı yaşanırken Davos’ta siyasi liderler, timsah gözyaşları dökmeye devam ediyorlardı. Patronların birer kuklası olan siyasi liderler koltuklarını sağlama almak için tüm yaşanan bu insanlık dışı katliamlara kendi çıkarları temelinde yaklaştılar. İnsanların özellikle de çocukların ölümleri, açlığı, yoksulluğu, seçim malzemesi olarak kullanıldı.
Kapitalist sistemin içine girdiği ekonomik kriz derinleştikçe tüm dünyada yoksulluk ve savaşlardan ölümler artacak. Bu insanlığın yaşaması gereken bir kader mi? Elbette değil. İnsanların açlıktan ya da savaş nedeniyle ölmediği, çocukların yaşamlarının ellerinden alınmadığı bir dünya mümkün. İnsanın insanı sömürmediği, işsizliğin, açlığın, krizlerin ve savaşların olmadığı bir dünya mümkün. İnsanının insanca yaşayabileceği bir dünya ancak işçi sınıfının enternasyonalist bilinç ve örgütlülük düzeyinin yükseltilmesiyle mümkündür. Gelecek örgütlü işçi sınıfının elleriyle yeşerecektir.
Sayfa başı
önceki sayfa
